Wandeling Oud-Heverlee

2 januari 2020.

Om wat calorieën te verbranden na de overdaad tijdens de feestdagen trokken we daags na nieuwjaar naar Oud-Heverlee, meer bepaald naar de bossen boven de Zoete Waters. Onder een dik grijsgrauw wolkendek en bij een  winterse temperatuur werden op de parking nieuwjaarswensen en kussen uitgewisseld. Ik dacht onwillekeurig terug aan de nieuwjaarwandeling – een aantal jaren geleden – in Averbode, waar we bij koude regenvlagen, onder paraplu of kofferdeksel van een auto,  een borrel dronken. Twee maal nat dus.

Hier bleef het voorlopig twee maal droog, op een paar natte zoenen na.

Met 80 (volgens de laatste telling) vertrokken we aan de manege Meerdaalhof voor een wandeling van goed 7 km.  Het ging bergop, bergaf, langs relatief droge bospaden en zo kwamen we langs een open plek waar een kudde paarden stond te grazen. Velen stelden zich de vraag van welk ras deze mooie dieren waren, met een schofthoogte van maximum 1,40m, met een muisgrijze kleur, een streep op de rug, een korte dikke hals en korte oren. Welnu, het zijn Konikpaarden. Het konikpaard (equus caballus caballus) komt oorspronkelijk uit Polen en werd gebruikt als wilde grazer om natuurgebieden af te grazen. En vanwaar komt de naam? Konik is pools voor paardje…  De equus caballus caballus is dus een paardje paardje.  

We lieten de konikpaarden achter ons en wat verder stonden Magda,  Jan, Nicole en Luc ons op te wachten aan hun drank-standje. Ze hadden cava, extra zoete betekomse likeur en fruitsap bij. Op zo’n moment besef je wat een “bestuur”  betekent… daarin zit het woord “best”. Die éne man die een pintje vroeg, en die andere die een warme choco wou moesten ze teleurstellen.

Sommigen hadden gehoopt op een nieuwjaarspeech van Achilles, maar die kwam er niet. En omdat het oponthoud aan de drankstand – waarvoor hartelijk dank – wat langer duurde dan gepland werd de wandeling met een halve km ingekort en kwamen we even voor  16u terug aan Meerdaalhof voor de gebruikelijke drink waar we vanuit het cafetaria zicht hadden op de binnenpiste van de manege waar mooie paarden en jonge dames naar hartenlust rondjes draaiden en sprongetjes maakten. 

Ook nu heb ik weer aardig wat gesprekken opgevangen. Over de kerstdiners, de kadootjes, de nieuwjaarsbrieven van de kleinkinderen, de stille hoop van sommige Anderlechtsupporters, de suprematie van Mathieu Vanderpoel enz.

Iemand herinnerde zich nog een pittig detail uit de zestigerjaren  in de cyclocross in Overijse. Voor hen die het parcours een beetje kennen : in de steile afdaling naar de vijver ging Pierre Kumps (of was het de streekrenner Meihy) overkop en zijn fiets bleef in een boom hangen. Pierre was tot beneden gegleden en riep van daaruit op zijn fiets, zoals een duivenliefhebber op zijn blauwe geschelpte: kom kom kom …. 

Iemand anders had daags voor nieuwjaar moderne getuigen van de “nieuwe boodschap” aan de deur gehad.  Twee dames vroegen haar of zij wist waar het geluk lag en hoe je het kon bereiken… Zij had geantwoord dat het geluk in kleine dingen ligt en dat je met jezelf moet beginnen. Om een voet tussen de deur te krijgen gaven de beide dames haar volmondig gelijk en wilden zij voorlezen uit wat in het “oude boek” daarover staat. Mooi detail : ze haalden geen boek boven maar begonnen pagina’s te tonen op hun smartphone… Jehovah gaat mee met zijn tijd. De twee stenen tafelen van Mozes zijn vervangen door een website www.hemel.com/geboden

Felix

Meer foto’s van Willy Coen bij Foto’s op onze website of via deze link

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Captcha loading...