Verslag en Foto’s van onze uitstap naar Spa-Franchochamps

 

Het is half acht, de ochtendlucht kleurt blauw, dooraderd met schaapachtige wolkjes. Voor avondmensen zoals ik : prille morgen, voor anderen een deftig uur om te genieten van fluitende vogeltjes die vrolijk een beloftevolle zonnige dag aankondigen. Corona is nog heel aanwezig, maar het dreigende sombere beeld heeft plaats gemaakt voor een veilige en voorzichtige benadering, zodat er toch moeiteloos een volle bus met 53 blije SKL gezichten de lang geplande trip naar Spa kon beleven.

Geen enkel belangrijk obstakel op onze reisweg verstoorde het schema zodat we vlotjes onze eerste bestemming Francorchamps bereikten. Het was heel even  zoeken naar de correcte parking, maar de omgeving is zo frisgroen en het circuit lag er zo uitnodigend bij dat hier geen enkel morrend geluid te horen viel.

Opgewacht worden met zoete viennoiserie en een stevige tas koffie in het charmante en lichtrijke pitrestaurant hoort gegarandeerd thuis onder de noemer van sfeervolle, aangename verwelkoming.

Zoetjes verwend werden we daarna eerlijk verdeeld onder de veilige begeleiding van twee ervaren gidsen . Onze gids was een Nederlandse enthousiaste jonge man die ons wegwijs maakte in de wondere wereld van het racing gebeuren.

Een kijkje bij de persruimte, de vergaderzalen ,de 24 uur-paddocks, de formule 1 paddocks, de commentatorcabines , en zelfs de controlekamer, het echte zenuwcentrum , we kregen het allemaal te zien .We werden bovendien overdonderd met interessante weetjes, aangevuld met pittige anekdotes. Je snuift als het ware de sfeer op, waar de allergrootste F1-piloten spectaculaire duels op de baan hebben uitgevochten. Dat er ook nog dagelijks geracet wordt maakt het nog allemaal intenser. De geuren, het stof, het lawaai…het hoort er allemaal bij. Het blijft indrukwekkend, voornamelijk de jongensogen gingen blinken bij zoveel schoonheden als Porsches, McLarens, Lotus. Dat blijkbaar zo een beauty 120 tot 150 liter benzine verslindt per race bracht de dromers terug met de voetjes op de veilige grond.

Het ongeveer 7 kilometer lange Circuit wordt wel eens het mooiste van de wereld genoemd. Volgens onze gids is deze fraaie benoeming deels te danken aan zijn prachtige ligging in het glooiende landschap van onze mooie Ardennen en zijn magnifieke, steile Eau Rouge met zijn unieke bocht ‘de Raidillon’. Maar vooral de bekwaamheid van het personeel en de diversiteit van de weersomstandigheden zijn elementen die het voor de piloot veel attractiever maken. En wie zijn wij dat we hem geen gelijk zouden geven.

Het was een verrassende leuke rondgang, en ik denk dat hij zelfs de dames onder ons, die niet echt auto minnend zijn moeiteloos heeft kunnen overtuigen.

Een bescheiden, maar verzorgd ,smaakvol koud en warm buffet, drankjes en een heerlijk dessertje als afsluiter in het inmiddels gezellig gevulde pitrestaurant kon ons helemaal blij maken.

En dan nog even, een fraai uitzicht vanaf het terras. De ‘place to be’ ,vanaf hier besef je nog meer hoe uniek en riant dit circuit gelegen is.

Bij het verrassende, bruisende beeld van “Pierrot” op de rotonde richting Spa, borrelen ook onze jeugdherinneringen op. Massa’s ijverig verzamelde  flessenetiketten hebben we destijds kinderlijk blij geruild voor latjes, schriften enz. met de sprankelende beeltenis van Pierrot, voor eeuwig in ons hart gegriefd.

En dan was er Spa, in al zijn facetten. Het stadje, gelegen in het midden van de groene Ardennen, het stadje met zijn oude grandeur, de pleisterplaats voor al wie rijk en beroemd was in Europa. Spa, dat wereldfaam geniet met zijn bronnen, kuuroorden en casino. Maar ook het stadje, dat duidelijk veel van zijn trotse pluimen verloren heeft, waar nog veel werk en geld nodig is om nog even te schitteren zoals in vroegere tijden.

We starten onze kennismaking bij de bron van Pouhon Pierre Le Grand. Tsaar Peter De Groote overwon in 1717 zijn ziekte dank zij het helende bronwater. Een levensgroot beeld van deze historische grootheid pronkt als blijvende herinnering aan de voorzijde van het achthoekig paviljoen dat in de 19de eeuw gebouwd werd. In de aanpalende wintertuin hangt een enorm schilderij uit 1894 waarop we alle beroemdheden die destijds de bronnen bezochten kunnen herkennen. En inderdaad, we hebben ook mogen proeven , maar de overheersende ijzersmaak nodigde niet uit tot overdrijven.

Buiten worden onze ogen gestreeld door een mooie art-nouveau gebouw dat gelukkig de tand des tijds doorstaan heeft.

We stappen naar het oude kuurhuis of Badhuis waar het allemaal begon in de helft van de 19de eeuw. Het ooit statige badhuis smeekt stilletjes om restauratie, hopelijk kan het nieuw geplande vijfsterrenhotel een oplossing bieden. Vanop het terras kijken we neer op het Casino dat in de 18de eeuw als eerste mondaine casino in Europa de rijken der aarde gepaste ontspanning kon bieden. Na een grote brand in het begin van de vorige eeuw, werd het grootste gedeelte door een nieuw gebouw vervangen met de nodige grandeur .Een deel van het gebouw is nog daadwerkelijk als goktempel in gebruik, een ander deel heeft de functie van bibliotheek aanvaard, en tevens is er in het gebouw het “Kittel Theater” gevestigd waar elk jaar een groots festival plaatsvindt.

Naast het moderne “Radisson Blu Palace Hotel” bevindt zich een panoramische kabelbaan die het centrum van de stad op een ontspannende wijze verbindt met het nieuwe kuuroord Annette-et -Lubin. Het bronwater komt hier uit de Clémentine bron. Het heeft een aangename temperatuur van 32 graden ,dank zij de natuurlijke mineralen. Wie zich aangesproken voelt, er zijn 800 vierkante meter thermale baden beschikbaar.

De Galerij Leopold II mocht ook niet ontbreken op onze verkenningstocht. Dit gebouw dateert tevens uit de bloeiende 19de eeuw .Deze galerij bestaat uit twee paviljoenen verbonden door een galerij, bestaande uit 160 gietijzeren pilaren die het houten dak ondersteunen. Je kan je moeiteloos voorstellen hoe destijds “ de beau monde “ hier flaneerde. Naast deze galerij strekt zich het park van Sept Heures uit. Dit lieten we links liggen, en spijtig genoeg ook het aanlokkelijke terras van een mooi etablissement, tijdsgebrek….

Om verlost te worden van onze zondige gedachten naar geestrijke terrasjes wandelden we naar de Sint-Remacluskerk uit de 19de eeuw. Een kunstig houten beeldwerk van de patroonheilige en een prachtig orgel van de wereldberoemde orgelbouwer Silbermann zijn attractieve bezienswaardigheden. Volgens de legende zou deze heilige ook gekend zijn als helper in nood bij geboorteplanningen. Ik vrees dat ons vrouwelijk publiek hier echter niet meer voor in aanmerking komt.

We laveerden nog wat door de drukke verkeersstraten (het zou niet waar zijn in Leuven!) bewonderden nog gelukkig bewaarde art-nouveau huizen, onder andere het huis van Casanova, dankten onze gids,( de brave man had duidelijk stemproblemen) en lieten ons gewillig naar de bus leiden op weg naar de bronnen die Spa zijn wereldfaam bezorgen.

Deze overbekende bronnen liggen in het beschermd natuurgebied de Hoge Venen. Het overvloedige regenwater dat hier neerplenst wordt gezuiverd door de zand- en grondlaag en beschermd door de veenmossen.

Onze eerste halte is bij de bron “Reine”, bij ons beter gekend als Spa blauw. En ja, we hebben weer geproefd, geef mij maar een echte Spa blauw.

Spa Barisart is onze volgende waterontdekking, Spa Rood in de volksmond, lekkerder? Ik ben een moeilijke waterkenner waarschijnlijk.

De laatste bron heeft koninklijke allures (en een mooi terras in de nabijheid, zonde…) Onze Marie Henriette heeft hier de helende eigenschappen persoonlijk ondervonden en de bron heeft dan ook terecht haar naam mogen lenen.

We zetten onze gids netjes af, bedankten hem met een verdiend applaus en vlijden ons zoals Marie Henriette ontspannen in onze comfortabel zetels.

En wie dacht dat we deze dag enkel gelaafd met water naar huis zouden keren, heeft verkeerd gedacht! In Tongeren wachtte ons in het restaurant “De Pauze’ een gevuld en gevarieerd pasta buffet. Een genot voor onze smaakpapillen.

 

 

Het was uitzonderlijk rustig op de baan en Jurgen, onze bekwame en vriendelijke chauffeur waren de positieve redenen dat we zelfs vroeger dan gepland onze heimat terugvonden.

In de lagere school zou ik geschreven hebben: We keerden moe maar tevreden naar huis. Nu schrijf ik, het was een zonnige dag vol leuke interessante belevenissen, in gezelschap van fijne, gezellige reisgenoten. Een dag die in onze herinnering een plaatsje verdient.

Tot binnenkort

Monique Leempoels

De foto’s zijn van Theo Janssens. Je kan ze hier allemaal terug vinden.

 

 

 

 

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Captcha loading...